Haziran ayında yazdığım ilk bölümden sonra hatta ilk hayale düşüp harekete geçtiğimden bu yana pek çok şey değişti ve eminim daha da çok şey değişecek. Değişmeyen tek şey yola çıkacak olmam. (yazının ilk bölümü burada)

yc1

Bu yolu projelendirmeye başladığımda bu projeden ilk bahsetmem gereken kişinin belediye başkanımız olduğunu o zaman birlikte çalıştığımız Rıfat hocamın fikriydi. Sadece projeden bahsetmek için Belediye başkanımızın yanına gittik. Ama ondan hiç de beklemediğimiz bir teklifle karşılaştık. ’’Sana bir motor alalım’’. Hakikaten henüz motor almamış olduğumdan bu teklif beni havaya uçurmuştu. O motor alındı (Honda Crf250) ve 8 Mart Dünya Kadınlar Günü kutlamasında bana teslim edildi.

yc6

Ve o günden itibaren motora, çıkacağım yola uygun extralar yapmaya başladık. Başladık diyorum çünkü projemden, benim tutkumdan hayallerimden haberi olan herkes organize oldu resmen. Herkes ucundan kıyısından tuttu. O kadar çok teşekkür edeceğim insan var ki… Başta Serhat Kılavuz (serhatkilavuz.com) hem evini açtı hem eğitim verdi.

yc4

Nasuh Mahruki, bir kadının hayaline kavuşması için ne gerekiyorsa yapmaya hazırım diyerek sıkılmadan hazırlıklarımı dinledi. Üyesi de olduğum Afyon ticaret odası kadın girişimcileri pek çok seminerine davet ederek kadınlara aynı zamanda projemden bahsetmem için imkan tanıdı. Pek çok motor süren arkadaşım ekipman eksiğimi tamamladı, hatta montajını bile yaptı.

yc3

Rota sürekli değişiyor. Bakalım son rota ne olacak, onu da yolda göreceğiz sanırım. Rota her ne olursa olsun en büyük sorunum gps ile rotayı takip etmek. Sevgili Levent Bikerelturco’nun bana verdiği garminle anlaşmaya çalışıyorum. Ama zorlanıyorum bu konuda. Teknolojiyle arası hiç olmayan birine göre çok zor işler bunlar. Sanırım en büyük yardımı bu yolu giden arkadaşlardan alacağım. Böyle bir sürüşe hazırlanmak, mental olarak hazır hissetmek için de çalışıyorum. Farkındayım düşündüğümden daha zor olacak. Hem benim için hem beni takip edecek, haber bekleyecekler için.Özellikle annem, babam, kızım ve eşim… Bunu anneme babama nasıl söyleyeceğimi hep merak ederdim. Ama her yerde benle ilgili yazılar yazılıp, ben sosyal medyada çok paylaşım yapınca dolaylı olarak ben anlatmadan öğrenmiş oldular. Ancak annem her anne gibi çok korkuyor ve ilk kez babam bana ‘’tabiki endişeleniyorum, dünya bu kadar karışıkken’’ dedi… Ama biliyor ki kızının mücadele gücü yüksektir, başının çaresine bakar.

yc5

Neyse projeye dönelim tekrar. Rotamız Türkiye’den Nepal.Projemin temel amacı kadın farkındalığına dikkat çekmek için Anadolu’dan bir Türk kadının, erkeklerin desteği ile yola çıkması. Bunu ben yapabiliyorsam herkes yapabilir. Kadınlara ve gençlere örnek olmak, hayallerinin peşinden gitmeleri için onlara kapı açmak.

Motorumuza neler yaptık, yapacağız.şemada. Tavsiyesi olanlar mesaj atarsa çok sevinirim. Kıyafetlerim için para bulmaya çalışıyorum. Mont ,kask ve bot almam lazım. Gideceğim coğrafya gündüz ve gece sıcaklık farkı çok ama yanıma ikinci bir kıyafet alamayacağım için soğuk ve sıcakta rahat edeceğim tek malzeme lazım tabiki. Burada da tavsiye istiyorum.

yc8

Neredeyse iki yılı bulacak bu hazırlık aşamasında, kendimi çok kaptırdığımın farkındayım. Pek çok gelgitler yaşadım yaşıyorum. Daha almaya korktuğum virajlar, gözümde dağ olan tepeler, değiştirmesini bilemediğim lastikler, rüzgarda yapılan dualar var. Olmayabilir de, yoldan bir yerden de geri dönüp gelebilirim.Bir sonraki sene biraz daha uzağına gidip gelerek, tekrar tekrar, bıkmadan.. ama sonunda bu bayrak o yola çıkacak. Ama şu bir gerçek ki ‘’kendimi, sınırlarımı deneyeceğim…

yc7

İnşallah bu yazının üçüncü bölümünde yola çıktım ben’i yazarım…Yolculuk hazırlıklarımı “Ülke Kokusu” adlı facebook sayfamdan takip edebilirsiniz.

Fotoğraflar : Yalçın Koçer

se

Şule’nin şu yazısı da ilgini çekecektir:  İlk Yurtdışı Yolculuğum, Uganda

Daha çok yazı, fotoğraf ve video için YoldanÇık’ı takipte kalın :  facebook , instagram